Rode Kruis Roermond

Reeds drie jaar na de oprichting van de eerste afdelingen van het Rode Kruis, werd op 19 augustus 1870 ook een Roermondse afdeling opgericht, het zogenaamde Comité Roermond.

Het eerste (voorlopige) bestuur van de afdeling Roermond doet in de Maas- en Roerbode van 20 augustus een beroep op de inwoners van Roermond. Hiertoe plaatsen zij een advertentie waarin de oprichting van de Afdeeling Roermond van de Nederlansche Vereeniging tot het verlenen van hulp aan zieke en gewonde krijgslieden in tijden van oorlog. Ingezetenen van Roermond worden uitgenodigd lid te worden van het comité. De jaarlijkse bijdrage wordt vastgesteld op fl 1,00 per jaar. Mensen die lid werden, werden uitgenodigd voor een vergadering waarin een definitief bestuur zou worden gekozen.

De officiële naam was in de eerste 25 jaar nog "Nederlandsche Vereeniging tot het verleenen van hulp aan zieke en gewonde krijgslieden in tijden van oorlog". Deze naam laat zich verklaren door het Koninklijk Besluit van Koning Willem III die in 1867 in KB60 schreef "Er zal zijn een Nederlandse vereniging tot het verlenen van hulp aan zieke en gewonde krijslieden in tijd van oorlog, hetzij Nederland er al dan niet bij betrokken is."
Eerst in 1895 werd de naam definitief gewijzigd in "Het Nederlansche Roode Kruis", de naam waaronder de vereniging vanaf het begin bekend stond en onder welke naam het in de media werd genoemd.

Het Comité Roermond stond onder voorzitterschap van de toenmalige burgemeester van Roermond, Louis Beerenbroek. Andere bestuursleden waren Mr. F. Schieffer (secretaris), I. Leclerq (penningmeester), Mr. Jhr. Michels van Kessenich, Mr. J.H.C. Canius, Mr. Ch. Strens, W. Claus, F. Ploemen en H. Fouquet.

Vanaf het eerste begin heeft de Roermondse afdeling zich van haar taak gekweten. Al binnen 4 weken konden de eerste zendingen hulpverleningsmaterialen en gelden naar het hoofdkantoor in Den Haag worden gezonden.